Dzisiaj Gdańsk był świadkiem meczu Lechii Gdańsk z Lechem Poznań. Starcia tych zespołów zawsze wywoływały wiele emocji. Dość wysoka frekwencja kibiców gości wydawała się gwarantować, że nawet podczas mniej ciekawego spotkania nie będzie aż tak nudno. Przed pierwszym gwizdkiem gospodarze zajmowały razem z Górnikiem Zabrze ex aequo dziewiąte miejsce. Mający punkt przewagi nad Biało-Zielonymi Kolejorz znajdował się na szóstym miejscu.

R E K L A M A

KORESPONDENCJA Z GDAŃSKA

Mecz rozpoczęła drużyna przyjezdna, która nie zdecydowała się na atak od pierwszej minuty. W ciągu kilkunastu minut od rozpoczęcia starcia na boisku nie wydarzyło się zbyt wiele. W czternastej minucie Lechia Gdańsk po raz pierwszy zmusiła kibiców do wstania z miejsc. Sławomir Peszko dostał świetne podanie podczas kontry i wydawało się, że znajdzie się w sytuacji sam na sam z bramkarzem Lecha. Niestety dla kibiców gospodarzy obrońcy Kolejorza zdążyli się ustawić tak, że był reprezentant Polski musiał uderzać z trudnej pozycji. Pomimo rykoszetu van der Hart poradził sobie z tym strzałem.

Po kilku minutach Peszko kolejny raz mógł zagrozić bramce rywala. Tym razem po rajdzie Żarko Udovicic dośrodkował na głowę skrzydłowego Lechii. Ten jednak nie skierował piłki w światło bramki. Udało mu się to jednak w 23 minucie. Wtedy właśnie po podaniu Artura Sobiecha Sławomir Peszko zdobył gola po uderzeniu głową.

W 28 minucie Lechia mogła podwyższyć prowadzenie. Żarko Udovicic otrzymał podanie od Sławomira Peszko, ale włożył w uderzenie zdecydowanie więcej siły niż precyzji i piłka przeleciała zdecydowanie za wysoko by można było celebrować zdobycie bramki. Nie udało się wtedy, ale za to udało się pięć minut później. Właśnie wtedy Lechia zdobyła drugą bramkę. Tym razem piłkę w siatce umieścił Michał Nalepa po dośrodkowaniu Filipa Mladenovicia.

Mimo dwubramkowego prowadzenia Lechia nie zamierzała spocząć na laurach. Chwilę po zdobyciu poprzedniej bramki Peszko dośrodkował na głowę niekrytego Udovicicia. Jednak piłka po jego strzale przeleciała wysoko nad poprzeczką.

Bramkę kontaktową Lech mógł zdobyć jeszcze dziesięć minut przed przerwą. W dobrej sytuacji znalazł się Christian Gytkjær, ale Dusan Kuciak nie musiał nawet interweniować po jego uderzeniu. Ponownie piłka przeleciała nad poprzeczką.

Tuż przed gwizdkiem kończącym pierwszą połowę Lechowi udało się nawiązać kontakt. Christian Gytkjær po dośrodkowaniu Joao Amarala zdobył bramkę głową.

W pierwszej połowie znacznie lepiej zaprezentowała się Lechia Gdańsk i zdecydowanie zasłużyła na swoje prowadzenie. Dużo problemów defensywie Lecha sprawił Sławomir Peszko, któremu udało się zdobyć bramkę. Dla trenera gości z pewnością bardzo ważna była bramka zdobyta tuż przed przerwą. Gole strzelone w takim momencie zawsze mają wpływ na drużynę.

Na drugą połowę drużyny wyszły niemal w niezmienionych składach. Jedyną różnicą była obecność Jóźwiaka zamiast Puchacza. Po gwizdku rozpoczynającym drugą połowę prawdziwy prezent mógł Lechowi podarować Błażej Augustyn. Po wywalczeniu piłki przez Daniela Łukasika piłka wylądowała pod nogą Dusana Kuciaka, który podał ją do swojego kolegi z zespołu. Obrońca gospodarzy popełnił jednak spory błąd podając do piłkarza rywali. Goście jednak nie potrafili wykorzystać takiego prezentu od rywala. Takie zmarnowanie okazji niemal zemściło się na Lechu. Chwilę później w doskonałej sytuacji kolejny już raz w tym meczu znalazł się Sławomir Peszko. Jednak tym razem piłka po jego strzale nie znalazła drogi do bramki.

W 55 minucie Stokowiec zdecydował się na pierwszą zmianę. Lukas Haraslin wszedł za Sławomira Peszko, który kilka minut wcześniej został ukarany żółtą kartką. Zdobywca pierwszej bramki w tym

meczu już wcześniej grał dość agresywnie, więc było to zapewne zabezpieczenie przed graniem w dziesięciu. Po godzinie gry również w drużynie Kolejorza doszło do zmiany. Z powodu urazu boisko musiał opuścić Kostevych. Zastąpił go Tomasz Dejewski.

W następnym minutach na boisku nie działo się zbyt wiele. Brakowało jakichś dobrych okazji, przy których bramkarze musieliby się wysilić. Ewentualne szybsze bicie serca mogło być spowodowane jedyne typowi dla tej ligi błędami, których jednak też nie było aż tak wiele. Jedynymi rzeczami wartymi odnotowania były zmiany w obu zespołach. Makowski za Gajosa w Lechii i Tomczyk za Jevticia w Lechu.

Kwadrans przed końcem spotkania Stokowiec zdecydował się na wykorzystanie ostatniej dostępnej zmiany. Żarko Udovicic opuścił plac gry. Zamiast niego w ostatnich minutach o utrzymanie korzystnego wyniki walczył Rafał Wolski.

W 83 minucie po ładnej akcji Lechia ponownie mogła zagrozić bramce rywali, ale w ostatniej chwili obrona zdołała interweniować wybijając piłkę na rzut rożny. Ten z kolei nie dał gospodarzom żadnych większych korzyści poza zdobyciem kilku cennych sekund. Ostatnie minuty zazwyczaj są źródłem największych emocji. Tak było także i tym razem. Po dłuższym momencie ubogim w dobre okazje w końcówce w końcu byliśmy świadkami zagrożeń pod bramką obu zespołów. Po akcji Lechii swoją szanse miał Lech. Jednak Kuciak był na posterunku i nie pozwolił na zdobycie wyrównującego gola kilkukrotnie interweniując w znakomitym stylu.

Rezultat 2:1 można uznać za sprawiedliwy. Oba zespoły miały swoje momenty, ale nieco więcej okazji wypracowała sLechia Gdańsk. Jednak trzeba przyznać, że w końcówce meczu Lech miał dość okazji by nawet wygrać to spotkanie. Dużym błędem piłkarzy Stokowca mogła być nie pójście za ciosem. Jednak na szczęście dla nich nie skończyło się stratą nawet punktu.

Lechia Gdańsk 2:1 Lech Poznań

23. Peszko, 33. Nalepa – 45+1. Gytkjaer

Lechia Gdańsk: Kuciak – Fila, Nalepa, Augustyn, Mladenović – Kubicki, Łukasik, Gajos (73. Makowski) – Peszko (56. Haraslin), Sobiech, Udovicić (79. Wolski).
Rezerwowi: Alomerovic – Chrzanowski, Lipski, Maloča, Haraslin, Makowski, Wolski, F. Paixao, Mihalik.

Lech Poznań: van der Hart – Gumny, Rogne, Crnomarković, Kostewycz (61. Dejewski) – Muhar, Tiba – Puchacz (46. Jóźwiak), Jevtić (C) (75. Tomczyk), Amaral – Gytkjaer.
Rezerwowi: Szymański – Jóźwiak, Tomczyk, Dejewski, Moder, Skrzypczak, Makuszewski.

Wiktor Zając

Artykuł Lechia górą w hitowym starciu! pochodzi z serwisu Footbar.

Dzisiaj Lechia Gdańsk zmierzyła się z drużyną, z którą w poprzednim sezonie walczyła o Puchar Polski, Jagiellonią Białystok. Dla drużyny z Podlasia była to okazja do rewanżu wobec trzeciej najlepszej drużyny w poprzednim sezonie Ekstraklasy. Przed pierwszym gwizdkiem gospodarze zajmowali w tabeli miejsce siódme, a goście dziewiąte.

R E K L A M A

KORESPONDENCJA ZE STADIONU

Mecz rozpoczęła drużyna przyjezdna, ale to Lechia mogła mieć pierwszą dobrą okazję. Jednak Sobiech i Paixao nie poradzili sobie z opanowaniem piłki w polu karnym rywala. Pierwszy celny strzał w meczu oddał Patryk Lipski. Jednak był on zbyt słaby by pokonać Damiana Węglarza.

W pierwszych piętnastu minutach więcej zagrożenia pod bramką rywala sprawiła Lechia Gdańsk. Nie były to może stuprocentowe okazje, ale kibicom Jagiellonii serce mogło kilka razy zabić nieco szybciej.

Pierwszą bramkę mogliśmy zobaczyć w 25 minucie. Piłkę w siatce umieścił Artur Sobiech. Do piłkarza grającego z numerem 90 dograł Filip Mladenović. Zaledwie trzy minuty później napastnik Biało-Zielonych kolejny raz trafił do bramki rywala. Tym razem zrobił to po minięciu bramkarza Jagiellonii. Jednak tym razem radość kibiców Lechii Gdańsk nie trwała zbyt długo, ponieważ sędzia zauważył, że piłkarz był na pozycji spalonej i anulował drugą bramkę Gdańszczan.

Pod koniec pierwszej połowy piłkarz Jagielloni oddał strzał w kierunku bramki Kuciaka. Uderzenie zostało jednak zablokowane przez jednego z graczy Lechii. Zawodnicy gości domagali się rzutu karnego, ale arbiter nie zdecydował się na podyktowanie jedenastki. Zamiast tego drużyna z Białegostoku wykonała rzut rożny, po którym bramkę zdobył Tomas Prikryl. Jednak po weryfikacji VAR Mariusz Złotek zdecydował się anulować bramkę i na tablicy wyniku ponownie pojawił się wynik 1:0 dla Lechii Gdańsk. Zdaniem sędziego gol został zdobyty nieprawidłowo, ponieważ na linii strzał stał zawodnik gości, który znajdował się na pozycji spalonej.

Po pierwszych 45 minutach bardziej zadowolony powinien być Piotr Stokowiec, ponieważ to jego drużyna schodzi na przerwę z wynikiem dającym trzy punkty. Jednak jego drużyna nie grała zbyt porywająco, ogólnie do tej pory było to niezbyt interesujące spotkanie. Zwłaszcza do momentu zdobycia przez Sobiech pierwszej bramki niewiele się działo na boisku. Dopiero pod koniec pierwszej połowy mecz mógł zainteresować bezstronnych kibiców.

Na drugą połowę Lechia Gdańsk wyszła w niezmienionym składzie. W Jagiellonii Białystok mieliśmy jedną zmianę. Boisko opuścił Juan Camara, a w jego miejsce pojawił się Bartosz Bida.

W 55 minucie Jagiellonia Białystok ponownie była bardzo blisko wyrównania. Po dośrodkowaniu w pole karne Kuciaka jeden z piłkarzy z Białegostoku próbował wślizgiem umieścić piłkę w bramce Lechii, ale zabrakło mu kilku centymetrów by skierować futbolówkę tam, gdzie chciał i piłka zamiast w siatce znalazła się na aucie bramkowym.

W 58 minucie Stokowiec zdecydował się przeprowadzić pierwszą zmianę. Sławomir Peszko opuścił boisko by zrobić miejsce Maciejowi Gajosowi. W tym momencie obaj trenerzy mieli do dyspozycji jeszcze dwie zmiany. Na tę roszadę próbował zareagować Ireneusz Mamrot wprowadzając Ognjena Mudrinskiego w miejsce Patryka Klimali.

Po upłynięciu godziny gry po akcji w polu karnym gości trybuny znowu zawrzały. Kibice domagali się rzutu karnego dla Lechii. Sędzia przez moment nie pozwalał na wznowienie gry, ponieważ otrzymywał informacje, czy potrzebna jest weryfikacja VAR. Jednak ostatecznie nie zdecydował się ani na użycie technologii, ani na podyktowanie jedenastki.

W 74 minucie Jagiellonia Białystok w końcu zdobyła wyrównującą bramkę. Strzelił ją Ognjen Mudrinski, który pojawił się na boisku dopiero w drugiej połowie. Sama akcja pasowałaby idealnie do kompilacji czemu kochamy Ekstraklasę. Po głupim błędzie w obronie piłka znalazła się przy dwóch piłkarzach Jagiellonii, którzy nie mieli większych problemów przy pokonaniu Kuciaka. Mladenović sprawił prawdziwy prezent piłkarzom Mamrota.

Na remisowy rezultat Stokowiec próbował zareagować wprowadzając Daniela Łukasika. Zastąpił on Karola Filę. Jakaś zamiana była bardzo potrzebna, ponieważ z czasem Lechia grała coraz gorzej. W drugiej połowie notoryczne były niecelne podania i pomyłki w obronie, które na szczęście dla gospodarzy skutkowały jedynie zagrożeniem pod bramką Kuciaka.

W 88 minucie Stokowiec wykorzystał ostatnią zmianę. Patryk Lipski zszedł, a w jego miejsce pojawił się Rafał Wolski. Krótko po tym również i Mamrot zdecydował się na trzecią zmianę. zastąpił

Mecz zakończył się rezultatem 1:1, co z pewnością nie zadowala żadnej ekipy. Lechia zagrała dość dobrą pierwszą połowę, ale na drugą nie wyszła wcale. Z czasem grała coraz gorzej i w ostatnich minutach każde dobre zagranie Biało-Zielonych było sporym zaskoczeniem. Tak grająca Lechia nie ma zbyt dużo szans na powtórzenie wyniki z poprzedniego sezonu.

fot.pressfocus

Wiktor Zając

Artykuł Ostatni mecz kolejki na remis pochodzi z serwisu Footbar.

Dzisiaj na Stadionie Energa Gdańsk Lechia Gdańsk zmierzyła się z Wisłą Kraków w drugiej kolejce PKO Ekstraklasy. Przed pierwszym gwizdkiem zespoły te zajmowały odpowiednio jedenaste i czternaste miejsce w tabeli. Dla kibiców Biało-Zielonych to spotkanie z pewnością było bardzo interesujące ze względu na rezerwowy skład wynikający zapewne z ostatnich zmagań w kwalifikacjach do Ligi Europy.

R E K L A M A

KORESPONDENCJA Z GDAŃSKA

Pierwsza przy piłce była drużyna z Krakowa, ale to Lechia mogła jako pierwsza zdobyć bramkę. W szóstej minucie jeden z zawodników gości dotknął piłki ręką, ale sędzia uznał, że to zagranie nie kwalifikowała się do podyktowania rzutu karnego.

Pod koniec pierwsze kwadransa w szeregi Lechii wkradło się dużo niepewności. Już podczas wyprowadzania piłki z własnego pola karnego pojawiały się proste błędy, podczas których Wiśle niewiele brakowało do przeprowadzenia groźnej dla Alomerovicia akcji.

Pierwszą żółtą kartkę zobaczyliśmy po dwudziestej minucie. Piłkarz Wisły Kraków, Maciej Sadlok, został ukarany indywidualnie po uderzeniu w twarz Egy’ego. Młody piłkarz chwilę wcześniej popisał się świetnym wyszkoleniem technicznym i w efektowny i przede wszystkim efektywny sposób zabawił się z piłkarzami gości. Chwilę później Lechia była bardzo blisko wyjścia na prowadzenie. Piłka uderzyła w poprzeczkę po uderzenie Macieja Gajosa z rzutu wolnego.

W trzydziestej minucie piłka kolejny raz uderzyła w poprzeczkę. Tym razem szkielet bramki zadrżał pod drugiej stronie boiska. Alomerović miał sporo szczęścia, bo gdyby piłka leciała nieco niżej mógłby nie poradzić sobie z tym uderzeniem piłkarza gości.

Pierwsza połowa przez większość czasu nie była zbyt ciekawych widowiskiem. Dopiero w ostatnich minutach doszło do sporego zamieszania w polu karnym Wisły Kraków. Jednak na szczęścia dla gości zagrożenie udało się zażegnać.

Na drugą połowę Lechia wyszła nieco odmieniona. Stokowiec po 45 minutach zdecydował się zdjąć Egy’ego i wprowadzić Jarosława Kubickiego. Indonezyjczyk miał kilka ciekawych zagrać, ale ogólnie nie zagrał zbyt dobrego spotkania. Często za długo przetrzymywał piłkę i miał problemy podczas starć fizycznych ze znacznie silniejszymi piłkarzami Wisły Kraków.

Na kolejną zmianę czekaliśmy dziesięć minut. Na boisku zameldował się Lukas Haraslin. Zmienił on Rafała Wolskiego. Dla Słowaka był to setny mecz w barwach Lechii Gdańsk. Przez pierwsze minut drugiej połowy na boisku nie działo się zbyt dużo. Po żadnej z drużyn nie było widać ani zaangażowania, ani umiejętności dość wysokich by przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Wszystko wskazywało na to, że języczkiem u wagi może być jakiś przebłysk jednego z piłkarzy. Obie drużyny próbowały atakować, ale jednak nie potrafiły sobie wytworzyć żadnej okazji, która by mogła pozwolić na zdobycie bramki otwierającej wynik.

By zwiększyć siłę rażenia ataku Lechii Stokowiec zdecydował się dwadzieścia minut przed końcem spotkania przeprowadzić trzecią, ostatnią zmianę. Sławomir Peszko został zmieniony przez Flavio Paixao. Na pierwszą zmianę w drużynie Janusza Pietrzyka musieliśmy czekać aż do 75 minuty. Wtedy też Jean Carlos da Silva Rocha został zmieniony przez Aleksandra Buksę. Kolejna była już zaledwie dwie minut później. Marcin Wasilewski wszedł w miejsce Rafała Janickiego.

Dopiero w osiemdziesiątej minucie na boisku zdarzyło się coś więcej niż zmiana jednego z zawodników. Żółtą kartką został ukarany jeden z zawodników Wisły, Lukas Klemenz. W między czasie

sporadyczne ataki próbowała przeprowadzać Lechia Gdańsk. Jednak jedynym pomysłem na zdobycie bramki przez Gdańszczan były dośrodkowania, które w większości nie były zbyt celne.

W 84 minucie Maciej Gajos spróbował zaskoczyć bramkarza Wisły w inny sposób niż wrzutka w pole karne. Nowy nabytek Lechii uderzył z dystansu po ziemi i był bliski zaskoczenia Michała Buchalika. Ten jednak silny i celny strzał zdołał obronić i wybić piłkę na rzut rożny.

Kilka minut przez końcem meczu boisko opuścił Michał Mak. Zastąpił go Daniel Morys. Była to ostatnia zmiana w tym spotkaniu. Jak się okazało żadna ze zmian nie była dość istotna by odmienić losy meczu.

Mecz Lechii Gdańsk z Wisłą Kraków z pewnością nie można było nazwać widowiskiem. Obie drużyny zdawały się grać na remis. Dla gospodarzy ważniejsze okazały się być mecze w rozgrywkach europejskich i dzisiaj woleli oszczędzać siły. Dla gości jeden punkt był wystarczający i perspektywa wygranej nie była dość kusząca by zaryzykować.

Lechia Gdańsk 0:0 Wisła Kraków

Lechia Gdańsk: Alomerovic – Chrzanowski, Maloča, Nalepa, Kobryń – Gajos, Wolski (57. Haraslin), Makowski, Peszko (72. F. Paixao) – Maulana Vikri (46. Kubicki), Sobiech. 
Rezerwowi: Kuciak – Dymerski, Kubicki, Haraslin, Żukowski, F. Paixao, Sopoćko.

Wisła Kraków: Buchalik – Janicki (79. Wasilewski), Sadlok, Niepsuj, Klemenz – Michał Mak (88. Morys), Basha, Wojtkowski, Silva (76. Buksa) – Drzazga, Boguski. 
Rezerwowi: Lis – Grabowski, Szot, Wasilewski, Morys, Plewka, Bałaniuk, Buksa.

Wiktor Zając

Artykuł Arcynudny mecz w Gdańsku z podziałem punktów pochodzi z serwisu Footbar.

Po wielu latach przerwy dziś Lechia wróciła do grania w pucharach europejskich. Mecz z Brøndby w drugiej rundzie eliminacji do Ligi Europy był pierwszym takim meczem Biało-Zielonych od sezonu 1983/1984, kiedy to zmierzyli się z Juventusem w Pucharze Zdobywców Pucharów.

R E K L A M A

KORESPONDENCJA Z GDAŃSKA

Autor

Mecz rozpoczęła ekipa gości i to właśnie piłkarze Brøndby mieli jako pierwsi świetną okazję do otworzenia wyniku dwumeczu. Po sprytnym rozegraniu rzutu rożnego piłkarz przyjezdnej drużyny znalazł sobie miejsce do oddania strzału, ale zaskoczona została tylko obrona. Bramkarz nie musiał interweniować, ponieważ strzał był mocno niecelny.

W czternastej minucie Lukas Haraslin znalazł się w sytuacji sam na sam. Akcja wyglądała początkowo bardzo obiecująco, ale piłkarz Lechii zrobił dobrze wszystko poza samym strzałem i po jego uderzeniu piłka przeleciała obok słupka bramki Schwäbe’a.

W pierwszych dwudziestu minutach oba zespoły grały na podobnym poziomie. Nie brakowało niecelnych podań i prostych błędów, ale pomimo tego sama gra wyglądała naprawdę dobrze. Na początku tego meczu Lechia zaprezentowała się lepiej niż w większości meczów Ekstraklasy.

W pierwszej połowie Brøndby swoje okazje tworzyło głównie poprzez rzuty rożne. Krótko po minięciu dwudziestej minuty Duńczycy ponownie mogli zdobyć bramkę po wykonaniu stałego fragmentu gry. Jednak ponownie pomimo problemów dla Lechii skończyło się to na strachu.

W 25 minucie sędzia wskazał na jedenasty metr w polu karnym Brøndby po faulu na Mladenoviciu. Przed okazją do zdobycia bramki stanął Flavio Paixao. Kapitan gospodarzy tej szansy nie zmarnował i strzelił pierwszą od lat bramkę Lechii w europejskich pucharach. Chwilę później wynik mógł podwyższyć Lukas Haraslin, który kolejny raz minął kilku rywali. Jednak tym razem nie wyczuł, kiedy powinien strzelić i w końcu stracił piłkę po bardzo obiecującym rajdzie.

Przed końcem pierwszej połowy blisko znalezienia się w idealnej okazji do zdobycia bramki znaleźli się piłkarze Brøndby. Po słabym zagraniu Dusana Kuciaka goście mieli przewagę liczebną w okolicy pola karnego Lechii. Jednak dobra gra w defensywie gospodarzy uratowała przed stratą bramki na 1:1.

Po pierwszej połowie na tablicy widniał wynik 1:0 dla Lechii Gdańsk. Taki rezultat dobrze odzwierciedlał przebieg pierwszych 45 minut. Gdańszczanie byli lepszą drużyną, która wypracowała sobie kilka świetnych okazji. Wyróżniającą się postacią na pewno był Lukas Haraslin, który wprowadzał sporo namieszania w szeregi przeciwnika. Brakowało jednak konkretów z jego strony. Często po minięciu dwóch rywali niepotrzebnie próbował minąć trzeciego.

Na początku drugiej połowie Flavio Paixao ponownie umieścił piłkę w siatce Schwäbe’a. Jednak tym razem gol nie został uznany, ponieważ zdaniem sędziego Portuaglczyk otrzymał piłkę będąc na spalonym.

Pierwszą żółtą kartkę w tym meczu obejrzał Filip Mladenović w 56 minucie. Po zamieszaniu w polu karnym próbował ratować piłkę wślizgiem. Jednak przeciwnik był szybszy i po dotknięciu piłki zastać ścięty przy Serba.

W 58 minucie bramkę wyrównującą strzelił Simon Hedlund. Do tej pory Lechia wciąż była lepszym zespołem, ale nie potrafili wykorzystać okazji, które sobie stworzyli. Pomimo dobrej gry Gdańszczan to zespół z Danii po godzinie dwumeczu był bliżej awansu doi kolejnej rundy kwalifikacji do Ligi Europy. Jednak Brøndby długo nie cieszyło się z remisu bramkowego na wyjeździe. Patryk Lipski w 63 minucie pokonał bramkarza gości i ponownie wyprowadził Lechię na prowadzenie.

W 70 minucie Lechia kolejny raz zagroziła bramce Duńczyków. Tym razem zdobywcą gola mógł być Michał Nalepa, który po dośrodkowaniu próbował w efektowny sposób umieścił piłkę ze linią bramkową. Niestety dla kibiców gospodarzy ich defensor nie trafił w futbolówkę. Kilku minut później doszło do pierwszej zmiany. Artur Sobiech zmienił Flavio Paixao, który strzelił pierwszą bramkę tego dwumeczu. Krótko po tym również trener Brøndby zdecydował się na zmiany w składzie. Na boisku pojawił się Fisker, który zastąpił Simona Tibblinga.

Kolejną zmianą w ekipie Stokowca było zejście Lukasa Haraslina i pojawienie się Sławomira Peszko. Dla Polaka był to pierwszy oficjalny mecz od czasu wypożyczenia Wisły Kraków i podczas wejścia na boisko został bardzo gorąco przywitany przez kibiców. Także i tym razem trener Brøndby zdecydował się na szybką odpowiedź. Tym razem Gammelby zastąpił Mensaha. W kolejnych minutach Stokowiec wykorzystał swoją ostatnią zmianę. Makowski wszedł w miejsce Lipskiego, który zdobył drugą bramkę dla Lechii.

Przed końcem meczu ukarany żółtą kartką został jeszcze Tomasz Makowski, który zaledwie sześć minut wcześniej pojawił się na boisku.

Wynik 2:1 jest dla Lechii dość korzystny. Lepszym rezultatem byłaby wygrana bez straty bramki, ale podopieczni Stokowca nie powinni narzekać. Lechia Gdańsk zagrała dobry mecz, co pozwala na sporo optymizmu przed rewanżowym spotkaniem w Danii.

Lechia Gdańsk 2:1 Brøndby IF

26. Paixao (kar.), 63. Lipski – 59. Hedlund

Lechia Gdańsk: Kuciak – Fila, Nalepa, Augustyn, Mladenović – Kubicki, Lukasik – Haraslín (79. Peszko), Lipski(83. Makowski), Udovičić – Paixao (73. Sobiech) 
Rezerwowi: Alomerovic – Gajos, Makowski, Maloča, Peszko, Sobiech, Wolski

Brøndby IF: Schwäbe – Mensah (71. Gammelby), Arajuuri, Hermannsson, Jung – Kaiser, Radošević, Christensen – Hedlund, Wilczek (C), Tibbling (75. Fisker)
Rezerwowi: Tomes – Borkeeiet, Fisker, Gammelby, Hendriksen, Lindstrom, Uhre

Wiktor Zając

Artykuł Lechia pokonuje Brøndby IF w eliminacjach LE! pochodzi z serwisu Footbar.

Ostatnie miesiące nie były dla Realu Madryt zbyt dobre. W poprzednim sezonie zawiodło niemal wszystko. W praktycznie każdej formacji coś nie działało. W tak wielkim klubie coś takiego jest nie do pomyślenia i już wcześniej jedna rzecz była pewna, w stolicy Hiszpanii musiała nastąpić wielka rewolucja, po której wygląd kadry zmieni się bardzo mocno w porównaniu do tego co mogliśmy oglądać w poprzedniej kampanii.

R E K L A M A

Follow Author

Po sezonie, gdzie poziom Królewskich był niższy niż średnia wysokość piłkarzy Barcelony w 2011 roku Florentino Pérez musiał dokonać sporych korekt w składzie. Okienko transferowe dopiero się rozpoczęło, ale część przyjść i odejść zostało już potwierdzonych. Jednak zmiany można dokonywać jeszcze przez prawie dwa miesiące i wszystko wskazuje na to, że to nie koniec. Kadra wciąż jest zbyt szeroka i ponadto wciąż jest kilka problemów z nią związanych. Tak więc dalej nie wiemy jak będzie wyglądać Real Madryt w sezonie 2019/2020. Jednak nic nie stoi na przeszkodzie by wyjąć czarodziejską kulę lub spojrzeć co zostało na dnie kubka po wypiciu porannej kawy.

Obrona

Przedstawiając możliwy wygląd Realu Madryt w nadchodzącym sezonie najłatwiej będzie to zrobić omawiając poszczególne formacje. Na sam początek warto omówić obronę i obstawę bramki. Obecnie niemal pewne jest, że podstawowym bramkarzem będzie Courtois. Belg poprzedni sezon miał raczej przeciętny, ale miał też okres, gdy był pewnie najlepszym piłkarzem Realu. Navas, który jest zdecydowanie gorszym bramkarzem być może odejdzie z klubu. Dostał na to pozwolenie od władz, jednak do tej pory nie słyszeliśmy zbyt dużo na temat klubów, które byłyby zainteresowane jego pozyskaniem. Ponadto w klubie znajduje się też Andrij Łunin, który być może dostanie szansę na zostanie zastępcą Courtois. Wcześniej w kadrze był też Luca Zidane, ale ten przed kilkoma dniami został wypożyczony do Racingu Santander. Jednak jego szanse na powrót do Los Blancos są raczej niewielkie. Syn trenera Królewskich do tej pory miał kilka okazji do zaprezentowania się i zdarzało mu się pokazywać, że czasem nieco przeraża go piłka. Taki lęk może być małym problemem, jeżeli myśli się o karierze bramkarza.

Obecnie wyjaśniona wydaje się być sytuacja z lewą obroną. Jeszcze niedawno na jedną pozycję było czterech kandydatów – Marcelo, Mendy, Reguilón i Theo Hernández. Została już jednak tylko pierwsza dwójka. Reguilón został wypożyczony na rok do Sevilli, a znany ze swojego dość ciekawego podejścia do życia Theo przeszedł do Milanu. W nadchodzących sezonach prawdopodobnie będziemy świadkami rotacji pomiędzy Marcelo i Mendym. Może to być ostatnio sezonie Brazylijczyka w Realu. Za rok powracający z wypożyczenia Reguilón być może będzie gotowy by go zastąpić.

Po drugiej strony obrony było zdecydowanie bardziej spokojnie. Carvajal i Odriozola zdecydowanie powinni wystarczyć. Dwójka piłkarzy na każdym z boku obrony wydaje się być najlepszą opcją przy umiejętnym rotowaniu. W ważniejszych meczach pewnie będzie występować starszy Dani, ale być może i Álvaro będzie dostawać coraz więcej szans.

>>> CZYTAJ NA FOOTBAR: PODSUMOWANIE DEBIUTU SEBASTIANA SZYMAŃSKIEGO

Znacznie więcej niż na prawej obronie działo się w środku defensywy. Już 14 marca dowiedzieliśmy się, że do klubu dołączy Éder Militão, który jest uznawany za jeden z największych talentów na świecie. Jego warunki fizyczne i umiejętności pozwalają sądzić, że już niedługo będzie w czołówce najlepszych środkowych obrońców na świecie. Do tego podobnie jak Nacho potrafi sobie poradzić na boku obrony. Zapewne obaj będą stanowić alternatywę, jeżeli Zidane miałby tyle pecha, że po jednej stronie defensywy obaj zawodnicy byliby kontuzjowani. Podstawową parą pewnie jednak dalej będzie duet Ramosa i Varane’a. Kapitan Królewskich będzie pewniakiem w składzie podczas

najważniejszych spotkań. Nieco inaczej sprawa może się mieć z jego kolegą. Varane ostatni sezon miał słabszy niż wykończenie Viníciusa, w pierwszych miesiącach był najsłabszym piłkarzem Realu i niemal w pojedynkę przegrywał im mecze i jeżeli ponownie będzie grał tak słabo powinien stracić miejsce w podstawowej jedenastce. W kadrze znajduje się jeszcze Vallejo, ale ten najprawdopodobniej opuści stolicę Hiszpanii. Hiszpan jest jednym z najbardziej szklanych piłkarzy Realu Madryt i pomimo sporych umiejętności być może nawet nie dostanie szansy na ich pokazanie właśnie z powodu notorycznych kontuzji.

Rys. 1. Prawdopodobna taktyka Realu Madryt

Pomoc

Po poprzednim sezonie wszyscy byli przekonani, że środek pola Realu Madryt musi się diametralnie zmienić. Jednak do tej pory nic takiego nie miało miejsca. Klub opuścił niestety Mateo Kovačić, który za około 45 milionów euro przeszedł do londyńskiej Chelsea. Do rywali zza miedzy odszedł też Marcos Llorente. O Hiszpanie powstał już tekst na naszym serwisie [KLIK]. Był on piłkarzem, który był pomijany przez kolejnych szkoleniowców Królewskich i jednocześnie jedynym naturalnym zmiennikiem dla Casemiro, który od jakiegoś czasu prezentuje bardzo regularny, przeciętny poziom. Po jego odejściu Brazylijczyk nie ma żadnego rywala w walce o pierwszy skład. Inni piłkarze Królewskich grają zdecydowanie wyżej. Jego zmiennikiem mógł być wcześniej wspomniany Mateo Kovačić, ale ten też zmienił klubowe barwy. Teoretycznie w kadrze wciąż znajduje się Lucas Silva, ale chyba nikt na poważnie nie myśli, że on może być chociażby na ławce Realu Madryt.

W samym centrum od kilku lat królują Luka Modrić i Toni Kroos. I w tym momencie znaczniej bezpieczniej jest zakładać, że się to nie zmieni. Dużo mówi się o przyjściu kogoś z dwójki Eriksen i Pogba, ale dopóki żaden z nich nie pojawi się w Realu Madryt to tamten duet wciąż będzie głównym wyborem Zizou. Jednak, jeżeli w klubie pojawi się gwiazda Tottenhamu lub Manchesteru United prawdopodobnie w odstawkę pójdzie Luka Modrić. Poprzedni sezon nie był najlepszy zarówno dla niego, jak i Toniego Kroosa. Jednak to Niemiec niedawno podpisał nowy kontrakt i jest on ponadto kilka lat młodszy. Dla Chorwata powinien to być ostatni sezon w Realu Madryt. Dobrze by było, gdyby ponadto teraz jego rola stawała się coraz mniej znacząca. To wciąż bardzo dobry piłkarz, ale jego czas już powoli przemija i znacznie rozsądniej byłoby znaleźć dla niego młodszą alternatywę i nie patrzeć na to ile już robił, ale na to ile jeszcze może zrobić.

Rys. 2. Taktyka rezerwowa

Jeżeli w klubie zamiast Pogby pojawi się Eriksen prawdomównie klub zasili też Donny van de Beek. Duńczyk byłby znacznie tańszy niż Francuz, więc pozwoliłoby to na sprowadzanie jeszcze jednego piłkarza. Jednak obecnie bardzo trudno powiedzieć czy rzeczywiście któryś z wspomnianej na początku akapitu dwójki przejdzie do ligi hiszpańskiej. Pogba jest obecnie najlepszym piłkarzem Manchesteru United i niewątpliwą gwiazdą Czerwonych Diabłów. Przekonanie władz klubu do sprzedaży go na pewno nie będzie łatwe. Z drugiej strony Eriksen jest w klubie, którym zarządza Levy, a z nim negocjacje są przyjemne jak wyniki ostatnich Klasyków dla kibiców Realu.

Obecnie w kadrze Królewskich znajdują się też Federico Valverde i Dani Ceballos. Większe szanse na pozostanie ma Urugwajczyk, który po pierwszym sezonie w Realu Madryt wywarł bardzo pozytywne wrażenie. Ceballos zagrał świetny młodzieżowy turniej, ale nie jest to ulubieniec Zidane’a i najprawdopodobniej będzie musiał sobie znaleźć inny klub, jeżeli nie będzie chciał spędzić kolejnego sezonu głównie na ławce rezerwowych. Dobrą opcją byłoby wypożyczenie go lub sprzedaż z opcją pierwokupu, jeżeli jednak uda mu się odpalić w dorosłym futbolu.

Rys. 3. Taktyka według mediów

Ostatnimi pomocnikami będący w Realu Madryt są Isco i James. Obaj są dobrymi zawodnikami, którzy nie do końca są Królewskim potrzebni. Najlepiej prezentują się jako “10”, ale Los Blancos stosunkowo rzadko grają z wykorzystaniem takiej pozycji. Obaj też w ostatnim czasie nie do końca spełniają oczekiwania. James miał genialny pierwszy sezon w Realu, gdy zrobił liczby, których pobicie może być dla Hazarda problemem. Później jednak tak dobrze to nie wyglądało. Z czasem jego wartość spadała i obecnie może on być dla Królewskich bardziej balastem niż wzmocnieniem. Zwłaszcza, że przeciętnie radzi sobie na skrzydle, a właśnie tam by grał, ponieważ pomocnik ofensywny nie jest pozycją często używaną przez Zizou. Isco mógłby się w Realu odnaleźć nieco lepiej, ale jego zamiłowanie do robienia piłce karuzeli zdecydowanie nie pomaga zespołowi. Może być opcją awaryjną, ale zdecydowanie nie nadaje się na pierwszy wybór w tym klubie. Może w innej drużynie byłby znacznie lepiej wykorzystany, ale do Realu Zidane’a pasuje jak skromność do Ronaldo.

Atak

Po odejściu Cristiano Ronaldo potencjał w ataku Realu Madryt spadł dramatycznie. Portugalczyk nawet w przeciętnej formie był gwarancją kilkudziesięciu bramek. Teraz wydawało się, że jedynym, który może chociaż nawiązać do jego osiągów mogą być Gareth Bale. Książę Walii jednak nie podołał zaliczając najgorszy sezon w swojej karierze, jednak wciąż był drugim najlepszym strzelcem w zespole zdobywając czternaście bramek. Głównym strzelcem stał się natomiast Karim Benzema, który dla odmiany zaliczył jeden z najlepszych sezonów w karierze i który był być może jednym piłkarzem Królewskich grającym na odpowiednim poziomie. Trzecim najskuteczniejszym piłkarzem Los Blancos był Sergio Ramos, co dobrze pokazuje jak słabi był to sezon.

Dyspozycja ataku Realu w kolejnym sezonie jest jedną wielką zagadką. Do tej pory byliśmy świadkami dwóch wielkich transferów: Luki Jovicia i Edena Hazarda. Pierwszy z nich zapowiada się na znakomitego snajpera i być może to on obecnie ma w Realu największy potencjał na zdobywanie bramek. Jednak wciąż jest to młody piłkarz, który nie musi tych goli gwarantować. Być może na początku będzie także jedynie zmiennikiem Benzemy. Hazard z kolei ma być główną gwiazdą Realu i zdaniem sporej części kibiców ma być wybawieniem i następcą Realu. Jednak bynajmniej nie jest to takie proste. Belg nigdy nie był goleadorem i oczekiwanie, że nagle zrobi liczby jakie robił w swoim najlepszym sezonie chociażby Bale wydaje się być głupie. Powinien mieć duży wpływ na grę Realu i znacznie zwiększyć możliwości drużyny, ale wątpliwe jest, że będzie on strzelał na zawołanie bramki, których Królewscy po odejściu Ronaldo tak potrzebują.

Rys. 4. Taktyka z nowym transferem

Zawodnikami w ataku, których odejście wydaje się najpewniejsze są Mariano i Borja Mayoral. O ile reprezentant Dominikany jako trzeci napastnik może się jeszcze bronić tak Hiszpan jest pewniakiem do opuszczenia Realu. Jednak najprawdopodobniej obaj opuszczą Królewskich w przeciągu najbliższych tygodni. Wypożyczony pewnie będzie także Brahim Diaz by tak jak Martin Ødegaard doszkalał swoje umiejętności w nieco słabszym zespole w lidze hiszpańskiej. Najprawdopodobniej zostanie jednak Vinícius, który pewnie jest z tej trójki najsłabszy. Szczegółowy felieton o nim również się pojawił na naszym serwisie[KLIK]. Została tam dokładnie omówienie kwestia co powinien zrobić Real Madryt by jak najbardziej na tym skorzystać.

Spora część kibiców Realu jest też zdecydowana, że klub powinni opuścić Lucas Vázquez i Gareth Bale. Hiszpan jest bardzo przeciętnym piłkarzem i jego odejście nie powinno w żaden sposób osłabić Królewskich. Jednak z drugiej strony taki rezerwowy zawsze mógłby się przydać i jeżeli będzie miejsce w kadrze można by było go zostawić. Z Garethem sprawa wygląda już inaczej. Jego głównym problemem jest pensja. Gdyby nie ona mógłby być genialnym zmiennikiem. Tak naprawdę nawet jako piłkarz podstawowego składu też nie powinien zawieść. Tylko oczekiwania wobec niego są w dalszym ciągu tak wielkie, że z jego obecną formą nie ma żadnych szans na ich spełnienie. Jednak wciąż jest jednym z zaledwie kilku piłkarzy, którzy mogą zagwarantować bramki, więc pomimo jego wad w dalszym ciągu może się przydać. Jednak wciąż zarabiałby on więcej niż na to zasługuje. Zwłaszcza jeżeli byłby tylko rezerwowym.

W kadrze znajdują się też Kubo, Rodrygo i Asensio. Pierwsza dwójka najprawdopodobniej będzie grała w rezerwach Królewskich. Jeżeli któryś z nich będzie miał już w tym sezonie jakiś udział w pierwszej drużynie Realu, to pewnie będzie to Brazylijczyk. Asensio z kolei pewnie dostanie swoją ostatnią szansę na pokazanie, że wciąż może grać na poziomie Realu Madryt. Na początku na pewno będzie rezerwowym, bo w ostatnim sezonie zaprezentował się znacznie słabiej niż Bale, czy nawet Vinícius. Będzie musiał dobrze wykorzystać nadarzające się okazje by znowu wrócić do łask Zizou.

Większość przewidywań sugeruje, że atak Królewskich w przyszłym sezonie to będzie Hazard, Benzema i Vinícius. Wydaje się, że jest to najbardziej prawdopodobna możliwość. Jednak trudno powiedzieć czy najlepsza. Hazard i Benzema to klasowi piłkarze, ale nie są najlepszymi egzekutorami (Benzema w poprzednim sezonie bardzo często pokonywał bramkarza rywali, ale wciąż trudno go uznać za snajpera), co przy mało strzelającej pomocy nie zwiastuje zbyt dobrego sezonu pod względem zdobyczy strzeleckich. Powinni zdobyć trochę bramek, ale nie wiadomo czy tyle, ile Real będzie ich potrzebował. Vinícius jest nie tylko przeciętnym strzelcem, ale też i piłkarzem, więc jego obecność również może nie świadczyć najlepiej o Realu Madryt. Być może lepszą opcją byłoby wsyatwienie Bale’a, który nie gra może już najlepiej, ale powinien chociaż strzelać bramki. Przy takich wirtuozach jak Hazard i Benzema nie powinien się też martwić o to, że byłby odpowiedzialny za rozgrywanie. Najlepszą opcją wydawałoby się granie tercetem Jović, Benzema, Hazard, ale problemem może być rozsądne rozstawienie też trójki. Teoretycznie można grać na trzech napastników, ale wtedy nieco ogranicza się możliwości Belga. Jednak zawsze można też spróbować grać Karimem na jednym ze skrzydeł. Francuz jest piłkarzem świetnym technicznie i bardzo inteligentnym. Do tego w meczach bardzo często schodził na skrzydło, więc taka rola nie powinna mu zbytnio przeszkadzać. Przecież w najlepszych latach Realu tak naprawdę to Ronaldo był najbliżej klasycznej “9”, a nie Benzema. Wychowanek Lyonu wówczas zazwyczaj robił grę poza polem karnym przeciwnika.

To jak to będzie?

Na ten moment kadra Realu liczby około trzydziestu zawodników, a miejsce jest tylko na 25. Część z nich więc będzie musiała zmienić barwy. Być może zostaną wypożyczeni, być może Real przy ich sprzedaży zapewni sobie możliwość ich ponownego sprowadzenia, a być może już na stałe odejdą ze stolicy Hiszpanii. Vallejo, Lucas Silva, Ceballos, James, Mariano i Borja wydają się być pewniakami do odejścia. Bardzo prawdopodobne jest też odejście Brahima. Być może odejdzie również Lucas Vázquez, ale jednak mało możliwe jest odejście Bale’a. Walijczyk ma za duże wymagania finansowe by jakiś klub skusił się na sprowadzenie go. Do tego najprawdopodobniej jeszcze będziemy świadkami jakiegoś wzmocnienia. Środek pola wciąż jest stosunkowo słabo obsadzony. Być może też Pérez zdecyduje się na sprowadzenie jeszcze kogoś.

Wiktor Zając

Artykuł Nowy sezon, nowy Real? pochodzi z serwisu Footbar.

Vinícius niemal natychmiastowo po przejściu do Realu Madryt stał się jednym z ulubieńców kibiców. Szybki, przebojowy, niebojący się wchodzić w pojedynki jeden na jednego i przede wszystkim młody. Wprowadził trochę ożywienia, którego tak bardzo brakowało. Bardzo szybko przylgnęła do niego łatka jednego z największych młodych talentów na świecie, który może być przynajmniej tak samo dobry jak Neymar.

OBSERWUJ AUTORA

Obserwuj autora

Po pierwszych miesiącach w Realu Vini przez ogół kibiców Realu był raczej komplementowany. Większość uznała, że był jednym z najlepszych piłkarzy Królewskich, część twierdziła nawet, że był on najlepszym graczem w tym tragicznym sezonie Los Blancos. Patrząc chłodnym okiem na to co Brazylijczyk wyprawiał w tym czasie jednak bardzo trudno się z takim zdaniem zgodzić. Nowy nabytek Realu bardzo często grał bez używania głowy. Wchodzenie w niepotrzebne dryblingi, sztuczki, które były przydatne jak Llorente zdaniem Zizou, dośrodkowania do nikogo. Jednak zdecydowanie najgorzej wypadały u niego strzały. Można wręcz powiedzieć, że gdyby Vinícius był rewolwerowcem najbezpieczniej byłoby stać tuż przed jego lufą. 

Taką radość kibiców Vinim najłatwiej można wytłumaczyć tym, że trafił on na okres, gdy ktoś taki jak on był potrzebny. W momencie, gdy większość piłkarzy z najwyższej półki jest bez formy i nie chce nawet zaryzykować pójścia w sam na sam taki młody wariat, który nie kalkulował wydawał się być fajną odskocznią. Brazylijczyk prezentuje dość przyjemny dla oka styl gry. Sporo biegania, próby (trzeba dodać, że całkiem często udane) omijania rywali w mniej lub bardziej widowiskowy sposób, sztuczki techniczne przy podaniach i to wszystko nie rzadko na bardzo dużych prędkościach. Większość kibiców uwielbia taki styl gry. Widowiskowy i szybki, czyli taki jak się powszechnie kocha. Sytuacja jest analogiczna do tej z Isco. Hiszpan również był kochany przez trybuny, ponieważ prezentował ładną piłkę z bardzo efektownym dryblingiem. Dopiero później kibice zrozumieli, że jednak nie efektowność jest najważniejsza, a efektywność. 

Problem z Vinim zaczyna się jednak nie wtedy, gdy ma on jakąś akcję rozpocząć, a wtedy, gdy ma zrobić coś decydującego. Najłatwiej byłoby skrytykować jego wykończenie, ale jest to już temat tak często omawiany, że tak naprawdę wystarczy dodać, że w sumie dziwne jest to, że “Vinícius” nie zastępuje słowa “Milik” w popularnych w polskim Internecie memach. Były zawodnik Flamengo nie zawsze wie, kiedy powinien dryblować, a kiedy powinien już podać piłkę do kolegi. W jego wypadku często jest to sztuka dla sztuki. Tutaj problemem może być brak wyczucia, które najprawdopodobniej przyjdzie z doświadczeniem. Dlatego w jego wypadku tak istotna może być jedna z jego głównych zalet – młody wiek. Piłkarz ten może się jeszcze bardzo dużo nauczyć i z czasem może będzie potrafił wyczuć co powinien w danym momencie zrobić. Wtedy powinny też zniknąć problemy z podaniami do nikogo. W tym sezonie bardzo często mogliśmy zobaczyć jak Vinícius dośrodkowywał w rejony, gdzie prawdopodobieństwo obecności Karima lub innego piłkarza Realu było tak samo wysokie jak obecności Cristiano Ronaldo. Jednak trzeba przyznać, że właśnie po takim bardzo słabym zagraniu zdobył bramkę z Valladolid, gdy piłka po jego dośrodkowaniu odbiła się od obrońcy przeciwnika i wpadła do bramki. 

Vinícius przez większą część czasu przebywa bardzo blisko bramki rywala i jest jednym z najbardziej wysuniętych piłkarzy Królewskich. Zazwyczaj od takich piłkarzy wymaga się dobrych liczb. Przecież między innymi za to spora część kibiców uważa, że Benzema jest beznadziejnym piłkarzem (inna sprawa, że jego liczby wcale takie słabe nie są). Jednak w przypadku Viniego jak się okazuje liczby nie mają aż tak dużego znaczenia. Różne strony różnie interpretują jego bramki i asysty z powodu rykoszetów, ale według oficjalnych statystyk LaLiga w sezonie 2018/19 zdobył on dwie bramki i żadnej asysty. Dla porównania Bale, który był przez większość osób krytykowany (trzeba dodać bardzo słusznie) zdobył osiem bramek, przy tym trzy razy asystował. Książę Walii znajdował się dwa razy dłużej na boisku, ale nawet gdyby to wziąć pod uwagę Brytyjczyk wciąż wygląda pod tym względem znacznie lepiej. Można oczywiście powiedzieć, że trzeba wziąć poprawkę na to, że Vinícius jest młody i jeszcze może się dużo nauczyć, ale jednak to jest Real Madryt i takie usprawiedliwienia nie powinny mieć miejsca. Prawda jest taka, że tak chwalony Brazylijczyk ma mniejszy wpływ na końcowy wynik niż Bale, który przez większość osób jest wypychany z klubu za ten sezon. 

Mimo tylu wad Viníciusa żadna z nich nie jest na tyle duża by nie dał rady się poprawić pod tym względem. Dużym problemem jest u niego brak doświadczenia i przez to brak wyczucia. Póki co nie do końca wie, kiedy powinien dryblować, a kiedy podawać. Jednak pod tym względem nie powinno mu być trudno się poprawić. Regularna gra powinna mu pomóc w poprawie tego elementu do takiego stopnia by mógł grać w takim klubie jak Real Madryt. Skuteczność też można zawsze poprawić. Cristiano także nie strzelał aż tak dużo na początku swojej kariery.  

Mówiąc o regularnej grze Viníciusa pojawia się problem, gdzie tak naprawdę powinien on grać. Wciąż jest on za słaby na Real Madryt i póki co większą jakość powinni wnieść chociażby Brahim Díaz i Martin Ødegaard. Obaj wydają się być znacznie dojrzalsi piłkarsko i obaj wyglądają znacznie lepiej podczas gry w piłkę. Zwłaszcza Hiszpan pokazuje, że potrafi już grać na tym poziomie i nie wybiera tak często złych decyzji. Poza tym w zespole wciąż jest Gareth Bale, który nawet pomimo tragicznej formy wciąż potrafi zdobywać bramki i Real może grać także na dwóch napastników i wtedy również Vini byłby zbędny. Dlatego najlepszą opcją wydaje się być wypożyczenie do zespołu, gdzie nie będzie tak dużej presji. W Realu Madryt piłkarze, którzy psują tak dużo dobrych akcji nie powinni grać. Nie jest to także przedszkole, gdzie można się nauczyć grać w poważną piłkę. Jednak w zespole ze środka tabeli Vini powinien odnaleźć się doskonale. Jego błędy nie powinny być tam aż tak odczuwalne, a on sam nie zabierałby miejsca lepszemu piłkarzowi. Idealnym rozwiązaniem wydaje się być Espanyol, który będzie ponadto walczył o grę w Lidze Europy. 

Vinícius jest piłkarzem, który oczarował kibiców Realu Madryt i z pewnych powodów to nie powinno zaskakiwać. Jednak nie był on też zdecydowanie tak dobry jak się często mówiło. Był on najwyżej przeciętny i po tym co pokazał w zeszłym sezonie zdecydowanie nie zasługuje na pierwszy skład na Santiago Bernabéu. Obecnie wydaje się, że najlepszą opcją byłoby wypożyczenie go do jakiejś nieco słabszej drużyny by mógł zebrać trochę doświadczenia i poprawić braki. Jednak nie wiadomo czy zarząd Królewskich się na to zdecyduje. 

Wiktor Zając

Artykuł Vinícius – diament, który jeszcze nie do końca potrafi grać w piłkę pochodzi z serwisu Footbar.

Ostatni mecz w tym sezonie ligowym Lechia zagrała z Jagiellonią Białystok. Już przed spotkaniem pewne było, że Lechia zajmie miejsce na podium, co w połączenie z wygraną w Pucharze Polski oznaczała historyczny sezon dla gospodarzy dzisiejszej gry. Natomiast Jagiellonia, który poległa w finale walczyła o czwarte miejsce w tabeli końcowej.

KORESPONDENCJA Z GDAŃSKA

Gdański mecz w ostatniej kolejce Ekstraklasy rozpoczęła drużyna przyjezdna. W pierwszych minutach żadna z drużyn nie prezentowała się wyraźnie lepiej od drugiej. Piłka przemieszczała się pomiędzy zawodnikami obu drużyn, jednak ani razu nie byliśmy świadkami poważnego zagrożenia. Dopiero w siódmej minucie goście mieli rzut wolny, który mógł zagrozić bramce Kuciaka. Stały fragment został podyktowany po faulu Michała Nalepy, po którym ten zobaczył żółtą kartkę.

W piętnastej minucie po rzucie rożnych Lechia miała doskonałą okazję do otwarcia wyniku. Zamieszanie w polu karnym Sandomierskiego skończyło się celnym strzałem gospodarzy, który nie stanowił wielkiego zagrożenia mimo małej odległości od bramki. Zaledwie minutę później Lechia próbowała w sprytny sposób wykonać rzut wolny, który był podyktowany po faulu Michała Ozga, za co ten został ukarany żółtą kartką. Mimo dobrego pomysłu Mladenovicia Sandomierski nie dał się zaskoczyć.

Kolejną świetną okazję Lechia miała w 23 minucie. Wtedy Michał Mak doskonale dośrodkował po ziemi w pole karne. Ratować swój zespół musiał defensor Jagielloni, który wybił piłkę na rzut rożny, ponieważ za nim znajdowało się kilku zawodników gospodarzy.

Po upłynięciu trzydziestu minut gry w doskonałej sytuacji do zdobycia bramki znalazł się Flavio Paixao. Portugalczyk otrzymał doskonałe podanie, ale zmarnowanie go było niemal równie doskonałe. Kapitan Lechii Gdańsk chciał spróbował przelobować bramkarza rywali, ale niestety dla gospodarzy ta sztuka nie wyszła mu.

W 43 minucie mogliśmy zobaczyć pierwszego gola. Wynik spotkania otworzył Karol Fila, który po dośrodkowaniu Daniela Łukasika uderzeniem głową skierował piłkę do bramki bronionej przez Sandomierskiego. Gospodarze przez większość pierwszych 45 minut prezentowali się lepiej i zasłużyli sobie na prowadzenie. To oni wypracowali sobie więcej dobrych sytuacji, które w końcu przyniosły bramkę.

Żaden z trenerów nie zdecydował się na przeprowadzenie zmian w przerwie, więc oba zespoły wyszły na drugą połowę w niezmienionych składach. Pierwszą doskonałą okazję w drugiej połowie miała Jagiellonia Białystok. Jednak po zamieszaniu w polu karnym gospodarzy piłka wyleciała na rzut rożny, który również nie zakończył się bramką. Jednak w pewnym momencie na pewno sporej części kibiców na stadionie serce stanęło.

W 53 minucie kolejny raz mieliśmy spore zamieszanie w okolicach pola karnego Lechii. Jednak po kilku próbach trafienia w piłkę i wybicia jej piłkarze Lechii w końcu skutecznie oddalili zagrożenie. Po tej akcji ruszyła groźna kontra gospodarzy, ale nie udało się zakończyć ją bramką. Potem piłka ponownie przeniosła się w regiony bramki Kuciaka, który znakomicie interweniował ratując Lechię przed stratą prowadzenia.

Po serii ataków gości arbiter dzisiejszego spotkania zdecydował się na wykorzystanie technologii VAR. Po zobaczeniu powtórki Paweł Gil zdecydował się na podyktowanie rzutu karnego i pokazanie żółtej kartki Błażejowi Augustynowi. Jednak na szczęście dla Lechii Gdańsk Kuciak kolejny raz świetnie interweniował i obronił strzał z jedenastu metrów. W równolegle rozgrywanym spotkaniu Legii Warszawa z Zagłębiem Lubin niemal w tej samej chwili padła bramka dla gości, co w tamtym momencie zwiększało szanse Lechii na drugie miejsce, co wywołało euforię na trybunach.

Po upłynięciu godziny gry doszło do zderzenia trzech zawodników i na boisku musiała pojawić się pomoc medyczna. Wśród poszkodowanych był Błażej Augustyn, Dusan Kuciak i Balleste. Na szczęście żaden z nich nie doznał poważnego urazu i cała trójka wróciła na boisko.

W 70 minucie trener gości zdecydował się na pierwszą zmianę. Martin Kostal zastąpił Andreja Kadleca. Chwilę później piłka po raz drugi w tym meczu znalazła się w bramce bronionej przez Sandomierskiego. Sędzia początkowo odgwizdał spalonego i wynik nie uległ zmianie. Jednak po skorzystaniu z technologii VAR okazało się, że popełnił błąd i ostatecznie zaliczył drugą bramkę dla Lechii. Gola zdobył Jarosław Kubicki. W tamtym momencie gospodarzom brakowało jednej bramki do zdobycia wicemistrzostwa Polski.

Na dwubramkową stratę próbował reagować po raz kolejny Ireneusz Mamrot zmieniając Marko Poletanovicia na Patryka Kimalę. Chwilę później szkoleniowiec gości musiał zdecydować się na trzecią zmianę. Z urazem zszedł Ivan Runje. W jego miejsce na boisku zameldował się Martin Adamiec. Po tej roszadzie piłkę w siatce umieścił Flavio Paixao, ale kolejny raz sędzia odgwizdał spalonego. Tym razem jednak Gil nie miał wątpliwości i rezultat nie zmienił się.

Pięć minut przed końcem regulaminowego czasu gry boisko opuścił Konrad Michalak. Zastąpił go Mateusz Żukowski. Dla Michalaka było to ostatnie spotkanie w barwach Lechii Gdańsk. Piłkarz gospodarzy został pożegnany owacjami. Po kilku minutach boisko opuścił kolejny piłkarz, dla którego był to ostatni mecz w tym klubie – Michał Mak. Zastąpił go Egy.

W 87 minucie Flavio kolejny raz mógł przesądzić o miejscu na koniec sezonu, ale Sandomierski doskonale interweniował. Już po 90 minucie Stokowiec zdecydował się na ostatnią zmianę w tym sezonie. Filip Dymerski zmienił Daniela Łukasika. Potem nie zobaczyliśmy już żadnych goli, chociaż doskonałą okazję miał kapitan Biało-Zielonych.

Spotkanie zakończyło się rezultatem 2:0, co dawało Lechii miejsce trzecie, a Jagielloni miejsce piąte. Było to bardzo emocjonujące spotkanie, które obfitowało w różne zwroty akcji. Dla Lechii z pewnością to miejsce jest ogromnym sukcesem.

Wiktor Zając

Artykuł Lechia Gdańsk niszczy marzenia Jagi o grze w Europie! pochodzi z serwisu Footbar.

W przedostatnim domowym meczu w bieżącym sezonie Lechia Gdańsk zmierzyła się z Zagłębiem Lubin. Dla gospodarzy spotkanie to było okazją do dogonienia rywali w walce o tytuł mistrzowski. Przed pierwszym gwizdkiem Gdańszczanie tracili pięć punktów do Piasta Gliwice i cztery do Legii, która zremisowała swój mecz z Pogonią Szczecin.

KORESPONDENCJA ZE STADIONU W GDAŃSKU

Mecz rozpoczęli piłkarze Lechii i to oni mogli otworzyć wynik. Już w drugiej minucie Flavio Paixao znalazł się w bardzo dobrej sytuacji, ale niestety dla gospodarzy uderzył bardzo niecelnie i piłka przeleciała zdecydowanie za wysoko. Kilka minut później Lukas Haraslin był bliski dokonania tego, czego nie udało się zrobić jego kapitanowi. Piłkarz Lechii Gdańsk spróbował pokonać Forenca strzałem z woleja z około dwudziestu metrów, ale ponownie piłka przeleciała nad poprzeczką.

W 11 minucie Lechia była zdecydowanie najbliżej zdobycia prowadzenia. Po błędu bramkarza rywali Lukas Haraslin oddał strzał na pustą bramkę, ale robiąc to znajdował się w niewygodnej pozycji i piłka uderzyła w słupek, po czym wypadła na aut bramkowy.

W pierwszy piętnastu minutach znaczną przewagę miała Lechia. Gospodarze mieli kilka świetnych okazji, który powinny zakończyć się bramką. Biało-zieloni do tej pory dość dobrze radzili sobie z konstruowaniem akcji, ale zdecydowanie zawodziła skuteczność. Żaden ze strzałów Lechii nie leciał nawet w światło bramki. W 24 minucie piłkarze Zagłębia po raz pierwszy zmusili Kuciaka do zademonstrowania swoich umiejętności.

W 44 minucie zobaczyliśmy pierwszą bramką. Piłkę w siatce umieścił Guldan. Dzięki jego strzałowi to Zagłębie Lubin wyszło na prowadzenie przed przerwą mimo przewagi Lechii. Często powtarzane piłkarskie porzekadło, że niewykorzystane okazje lubią się mścić po raz kolejny się potwierdziło.

Początek meczu w wykonaniu Lechii dawał sporo nadziei na to, że będziemy świadkami przynajmniej kilku bramek. Jednak brak skuteczności i zwolnienie tempa spowodowało, że w pierwszej połowie widzieliśmy zaledwie jednego gola. Goście przez pierwsze 45 minut mieli zaledwie kilka lepszych okazji, ale to oni wyszli na drugą połowę w lepszych nastrojach.

Na drugą połowę piłkarze Lechii Gdańsk wyszli z zamiarem odrobienia straty. Jednak chęci prawdopodobnie były zbyt duże. W niecałe pięć minut podopieczni Stokowca kilka razy wykonali zagrania, które były niemal komiczne.

Przed upłynięciem godziny gry Lechia mogła wyrównać, ale Flavio Paixao i Konrad Michalak samo sobie przeszkodzili, przez co bramkarz Zagłębia Lubin nawet nie musiał się wysilać przy tej sytuacji. Tym razem większą robotę w obronie wykonali nie defensorzy Lubina, a ofensywni piłkarze Lechii.

Pierwszą żółtą kartkę zobaczył Guldan za faul w sześćdziesiątej minucie. Powstrzymał on nieprzepisowo piłkarza Lechii, który po minięciu go byłby w znakomitej sytuacji do strzelenia bramki. Kara okazała się jedynie indywidualna, ponieważ gospodarze nie potrafili wykorzystać rzutu wolnego z dogodnego miejsca.

Na niekorzystny wynik starał się reagować Stokowiec dokonując podwójnej zmiany. Boisko opuścili Konrad Michalak i Tomasz Makowski. Zastąpili ich Michał Mak i Patryk Lipski. Chwilę po roszadach w składzie bliski pokonania Forenca był Haraslin, ale bramkarz gości świetnie interweniował, dzięki czemu na tablicy wyniku dalej widniało 0:1.

W 66 minucie na boisku zameldował się Maciej Dąbrowski, który zastąpił Balicia, który zszedł z kontuzją. Piłkarz Zagłębia już wcześniej zgłaszał problemy, ale wcześniej wydawało się, że pomimo urazu będzie w stanie kontynuować grę.

W drugiej połowie przewaga gospodarzy z pierwszych 45 minut nie była widoczna. Spora liczba błędów i problemy ze stworzeniem sobie akcji spowodowały, że pomimo upływu kolejnych minut zwycięzcy Pucharu Polski nie przybliżali się do zdobycia chociażby punktu.

W 75 minucie żółtą kartką zostali ukarani dwaj piłkarze Zagłębia – Filip Jagiełło i Bartosz Slisz. W trakcie tej przerwie w grze trener gości zdecydował się na drugą zmianę. Alan Czerwiński zmienił Bohara.

Kilkadziesiąt sekund po zmianie przeprowadzonej przez trenera Zagłębia Lubin piłkarze Lechii zdołali zdobyć bramkę remisową. Bramkarza rywali pokonał Michał Mak, który kilkanaście minut wcześniej pojawił się na boisku. Chwilę później gościa mogli kolejny raz wyjść na prowadzenie, ale świetna interwencja Kuciaka uratowała Lechię przed stratą kolejnej bramki. Takie nagromadzenie sytuacji doprowadziło do nerwowości w obu zespołach i w przeciągu sześćdziesięciu sekund żółtymi kartkami ukarani zostali Filip Mladenović i Alan Czerwiński.

W 82 minucie Lechia mogła wyjść na prowadzenie, ale Patryk Lipski niepotrzebnie szukał kolegów w polu karnym zamiast samemu spróbować zdobyć bramkę. Bramka w 77 minucie zadziała na gospodarzy motywująco. Rzucili się do ataku tak jak na początku pierwszej połowy. Chwilę po poprzedniej sytuacji Michał Mak był bliski przedarcia się w pole karne Forenca, ale został nieprzepisowo zatrzymany przez Damiana Oko za co ten otrzymał żółtą kartkę.

W 86 minucie Błażej Augustyn mógł zdobyć bramkę na wagę zwycięstwa po dośrodkowaniu z rzutu rożnego, ale pomylił się tak nieznacznie, że część kibiców Biało-Zielonych zaczęła celebrować bramkę. Po tym strzale Ben val Dael zdecydował się na ostatnią zmianę w swoim zespole. Boisko opuścił Filip Jagiełło, który miał już żółtą kartkę na koncie. Zastąpił go Jakub Tosik. Po tym trzeciej zmiany dokonał Stokowiec. Steven Vitoria wszedł za Daniela Łukasika

Już w czasie doliczonym Zagłębie mogło zdobyć zwycięską bramkę, ale Kuciak po raz kolejny znakomicie interweniował. Przed stratą gola również uratował obrońca Biało-Zielonych, który wybił piłkę niemal z linii bramkowej.

Dla Lechii ten remis z pewnością jest bardzo bolesny, ale piłkarze Stokowca są sami sobie winni. Zwłaszcza w pierwszej połowie zmarnowali sporo znakomitych sytuacji. Gospodarze najlepiej prezentowali się na początku i na końcu spotkania, ale to nie wystarczyło do wywiezienia kompletu punktów.

fot. pressfocus

Wiktor Zając

Artykuł Lechia Gdańsk dzieli się punktami z Zagłębiem Lubin pochodzi z serwisu Footbar.

Każdy człowiek ma pewne granice wytrzymałości fizycznej, każdy jest w stanie przebiec daną odległość, przejechać ileś kilometrów. Taką granicę ma również Arkadiusz Zając, wuefista, który postanowił ją nie tylko znaleźć, ale może i przekroczyć. Jednak nie zamierza tego zrobić po to by się sprawdzić, chce przy okazji pomóc Klaudii, dziewczynce z zespołem Downa.  

Dla Arka sport od zawsze był bardzo ważną częścią życia. Od dziecka uprawiał różne dyscypliny, od bieganie przez grę w piłkę do rzutu młotem. W ostatnich latach skupił się przede wszystkim na bieganiu i jeździe na rowerze. Do tej pory dla niego największym sukcesem jest pokonanie Ironmana (3,86km pływania, 180km na rowerze i 42,195km biegania). Jednak to mu nie wystarczyło. W pewnym momencie postanowił przejechać na rowerze do Krakowa w ciągu zaledwie 24 godzin. 

Pomysł dojechania do Krakowa na rowerze zrodził się w głowie Arka trzy lata temu. Chciał się w ten sposób sprawdzić. Z miejscowości, gdzie mieszka do dawnej stolicy Polski jest około 500 kilometrów. Żeby zwiększyć wyzwanie postanowił zrobić to w zaledwie jedną dobę. Takie przedsięwzięcie musiało zwrócić uwagę mieszkańców jego miejscowości, dlatego też wpadł na pomysł by przy okazji komuś pomóc. Arek stwierdził, że przy okazji pomoże Klaudii, która urodziła się z zespołem Downa. 

Klaudia mimo dolegliwości jest wesołą dziewczynką, która bardzo angażuje się we wszelkie życie towarzyskie, śpiewa w lokalnym chórze, z zapałem pomaga w domu i uwielbia być w centrum uwagi. Tak jak Arek codziennie próbuje wyznaczać sobie nowe cele i nawet przeciwności losu nie przeszkadzają w ich realizacji. Wraz ze swoją rodziną, systematycznie pracuje nad poprawieniem swojej sprawności ruchowej i walczy o samodzielność. Jej ambicja i determinacja mogłyby zawstydzić niejednego z Nas. Klaudia jest także osobą bardzo wrażliwą, życzliwą i ciągle uśmiechniętą. Ze względu na ograniczoną mobilność wykonywanie pozornie prostych czynności dalej sprawia Klaudii problem. To jednak nie przeszkadza jej w ciągłym optymizmie. Pieniądze uzyskane podczas zbiórki będą przeznaczone na turnusy rehabilitacyjne, które bardzo pomagają Klaudii. 

Pierwsza próba pokonania trasy do Kraków była bardzo spontaniczna. Samotna wyprawa z jedynie plecakiem na plecach była z góry skazana na niepowodzenie. Po “zaledwie” 300 kilometrach Arek musiał się niestety poddać. Brak odpowiedniego zaplanowania wyjazdu okazało się być gwoździem do trumny całego przedsięwzięcia. Jednak po powrocie do domu okazało się, że mimo porażki udało się zebrać dość pieniędzy by opłacić jeden turnus dla Klaudii. Uśmiech dziewczynki okazał się być odpowiednią motywacją do kolejnej próby. 

Po roku Arek po raz kolejny próbował przejechać dystans 500km. Tym razem nauczony doświadczeniem sprzed roku znacznie lepiej się przygotował. Dobrze przygotowany fizycznie i z dobrym zespołem u boku miał spore szanse na dojechanie do Krakowa. Niestety wybrał zły moment na wyjazd. Pogoda wówczas nie sprzyjała wszelkiej aktywności fizycznej na zewnątrz. Zaledwie 100 kilometrów przed celem słońce i ciepło okazało się zbyt dużą przeciwnością. Odwodnienie nie pozwoliło kontynuować jazdy i już drugi raz Arek musiał zawrócić.  

W zeszłym roku wyjazd skończył się na planowaniu. Kontuzja nie pozwoliła wówczas na trzecie podejście, ale to nie oznaczało, że skończyły się próby dojechania do Krakowa. Akcja z zeszłego roku została nie odwołana, a przeniesiona. Teraz wszystko wydaje się być przygotowane idealnie. Blisko 9400 kilometrów w ciągu ostatnich 12 miesięcy i przeszło 4800 kilometrów w tym roku kalendarzowym wydaje się być dobrym przygotowaniem przed następnymi 500 kilometrami. Również ekipa, która będzie Arkowi towarzyszyć znacznie ułatwi to trudne wyzwanie.  

Początkowo sama akcja miała się nazywać “do trzech razy sztuka”, ale Arek stwierdził, że to zły pomysł. Uznał, że woli by była to po prostu trzecia edycja. Jako sportowiec nie chce się poddać i przyznał, że będzie próbował do skutku. Jeżeli w tym roku ponownie mu się nie uda spróbuje jeszcze raz, bo zdaje sobie sprawę, że nie może się poddać tak jak Klaudia nie poddaje się i ciągle dąży do tego by wygrywać z codziennymi trudnościami. 

27 kwietnia o 6:00 Arek wyruszy spod domu Klaudii i w ciągu kolejnych 24 godzin spróbuje pokonać na rowerze nieco ponad 500 kilometrów i dojechać do Krakowa. Wyzwanie wydaje się być trudno, ale nie niemożliwe. Przebieg wyjazdu będzie można śledzić na stronie wydarzenia na Facebooku. Tam można też zobaczyć film, w którym Arek mówi czemu postanowił pojechać i o tym jak ma wyglądać cały wyjazd. Jest tam też możliwość wpłacenia pieniędzy na rehabilitację Klaudii. Można też to zrobić tradycyjnym przelew na następujące dane: 

FUNDACJA DZIECIOM “ZDĄŻYĆ Z POMOCĄ’ 
UL. ŁOMIAŃSKA 5, 01-685 WARSZAWA  
ALIOR BANK SA, ODDZIAŁ W WARSZAWIE  
NR 42 2490 0005 0000 4600 7549 3994 
Z DOPISKIEM: 5850 KLAUDIA SINGER – DAROWIZNA NA POMOC I OCHRONĘ ZDROWIA 

fot. Studio Endorfina

Wiktor Zając

Artykuł Przekroczyć granicę dla Klaudii pochodzi z serwisu Footbar.

Po zaledwie trzech tygodniach Piast Gliwice znowu przyjechał do Gdańska by zmierzyć się z gdańską Lechią. Tym razem oba zespoły zmierzyły się ze sobą w pierwszym spotkaniu rundy mistrzowskiej. Dzisiaj trzy punkty były priorytetem zwłaszcza dla Gdańszczan, którzy stracili swoją kilku punktową przewagę nad Legią Warszawa i przed spotkaniem znajdowali się na pozycji lidera tylko dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu. Piast zajmuje obecnie trzecie miejsce. Przed spotkaniem miał pięć oczek przewagi nad czwartą Cracovią.

KORESPONDENCJA ZE STADIONU

Mecz rozpoczęli piłkarze gości, ale to gospodarze pierwsi poważnie zagrozili bramce Placha. Dośrodkowanie Haraslina w drugiej minucie spotkania mogło się skończyć bramką, ale obrońcy Piasta zdołali je przeciąć i wybić piłkę na rzut rożny. W kolejnych minutach Biało-Zieloni kontynuowali atak na bramkę przeciwnika. Jednak mimo przewagi brakowało konkretów.

Pierwszą żółtą kartkę zobaczyliśmy w dziesiątej minucie. Za powtrzymanie ataku Lechii karą indywidualną został ukarany Martin Konczkowski. Chwilę później mało brakowało, a kolejny piłkarz Piasta zapisałby się w protokole meczowym. Jeden z obrońców gości był bliski zdobycia bramki samobójczej po nieudanym podaniu głową do bramkarza. Na szczęście dla Piasta skończyło się rzutem rożnym, z którego Lechia nie miała większych korzyści.

Po upływie kwadransa Lechia mogła stracić bramkę po rajdzie gości lewą stroną boiska. Świetną interwencją popisał się jednak Dusan Kuciak. Dobitka po jego obronie już nie leciała w światło bramki i bramkarz Lechii mógł rozpocząć wybiciem z pola bramkowego. Po dobrych pierwszych minutach Lechii do głosu doszedł Piast. W okolicach dwudziestej minuty Gdańszczanie mieli problem nawet z opuszczeniem swojej połowy.

W 28 minucie na boisko musiała wejść pomoc medyczna. Poszkodowanym był Joao Nunes. Grę w przewadze jednego zawodnika umiejętnie wykorzystali goście. Piłkę w siatce umieścił grający z numerem 9 Piotr Parzyszek. Patrząc na ostatnie minuty gol gościom się należał. Po akcji bramkowej na boisko wrócił Nunes, którego uraz okazał się nie by aż tak poważny.

W 37 minucie żółtą kartę otrzymał Jarosław Kubicki. Po wznowieniu po tym przewinieniu piłka znalazła się w polu karnym, gdzie zdaniem piłkarzy gościu dotknął ją ręką jeden z gospodarzy. Jednak Szymon Marciniak był innego zdania i na szczęście dla Lechii nie podyktował jedenastki.

Jeszcze przed końcem pierwszej połowy dobrą sytuację mieli piłkarze Piasta, ale ponownie Kuciak dobrze interweniował. Po strzale sędzia wrócił do akcji, w której faulował Jarosław Kubicki i pokazał piłkarzowi Lechii drugą żółtą kartkę przez co gospodarze będą musieli kończyć mecz w dziesiątkę.

W pierwszej połowie znacznie lepiej zaprezentował się Piast Gliwice. Lechia wyglądała dobrze w pierwszych minutach, ale z czasem coraz większą przewagę posiadali goście. Zdarzały się stosunkowo długie okresy, gdy piłkarze w biało-zielonych koszulkach nie byli w stanie nawet wyjść za linię połowy boiska. W grze piłkarzy Stokowca brakowało pomysłu. Nie brakowało za to licznych błędów już przy wyprowadzaniu piłki już przy próbie wyjścia spod właśnej bramki. Na niekorzyść gospodarzy przemawiał też fakt, że po drugiej żółtej Kubickiego musieli grać blisko pięćdziesiąt minut w dziesięciu.

W drugiej połowie Lechia pomimo straty jednego zawodnika musiała zaatakować by zdobyć chociażby punkt. Dlatego też tak samo jako w pierwszych 45 minutach gospodarze próbowali atakować od samego początku. Jednak tak samo jak w pierwszej połowie piłkarzom Stokowca brakowało przede wszystkim dokładności. Większość prób stworzenia sytuacji kończyło się niecelnym podaniem.

W 55 minucie Piast miał dobrą okazję do podwyższenia prowadzenia po bardzo groźnej kontrze, ale niecelne dośrodkowanie piłkarza gości uratowało Lechię przed stratą drugiej bramki. Kilkaset sekund później Lechia mogła wyrównać, ale zbyt wolne tempo rozgrywania pozwoliło gościom na odpowiednie ustawienie się w obronie i zablokowanie strzału.

Po 70 minucie Stokowiec stwierdził, że trzeba dokonać zmian w wyjściowej jedenastce i zdecydował się na wprowadzenie Michalaka w miejsce Haraslina. Również Fornalik zdecydował się na wykorzystanie rezerwowego. Michal Papadopulos zmienił Piotra Parzyszka. Do tej pory druga połowa była raczej mało ciekawym widowiskiem.

Po zmianach Lechia zaczęła tworzyć dobre sytuacje. Jednak tym razem zaczęło brakować szczęścia. Piłkarze gospodarzy mieli swoje szanse, ale rywale zawsze w porę interweniowali i wybijali piłkę na rzut rożny. Jednak po tym jak mecz wyglądał wcześniej należało docenić to, że do takie sytuacje w końcu zaczęło dochodzić.

Kwadrans przed końcem Waldemar Fornalik dokonał drugiej zmiany. Na boisku zameldował się Mateusz Mak, natomiast zszedł z niego Martin Konczkowski, który otrzymał żółtą kartkę w pierwszej połowie. Sekundy po tym zdarzeniu Flavio dostał świetne podanie na głowę, ale nie udało mu się skierować piłki w stronę bramki. Po tej akcji Stokowiec wykorzystał swoje dwie pozostałe zmiany. Z boiska zeszli Mladenović i Sobiech, a zastąpili ich Żukowski i Fila. Kilkadzieisąt sekund później również trener gości wykorzystał swoją ostatnią zmianę. Valencia został zmieniony przez Jodłowca. Ten po kilku minutach został upomniany żółtą kartką.

Ostatnie minuty niewiele różniły się od reszty spotkania. Lechia nie zdołała odwrócić losów spotkania. Brakowało naprawdę dobrych sytuacji. Większość akcji w dalszym ciągu kończyło się zanim się na dobre zaczęło. Od początku meczu sporym problemem była niedokładność, piłkarze Lechii nie mogli stworzyć zbyt wielu sytuacji, skoro często nie potrafili nawet wyjść z własnej połowy. Na dodatek w ostatnich sekundach wynik podwyższył Jorge Felix i przypieczętował tym zwycięstwo Piasta nad Biało-Zielonymi.

Mecz zakończył się rezultatem 0:2 dla Lechii, co jest dla gospodarzy fatalnym rezultatem. Strata punktów oznacza, że Legii wystarczy nawet remis by objąć pozycję lidera. Gospodarze jednak na taki wynik zasłużyli, przez większą część spotkania grali bardzo słabo. Brakowało pomysłu i dokładności. Dobrych sytuacji było naprawdę niewiele i z taką grą Lechia nie ma prawa myśleć o mistrzostwie. Jeżeli drużyna z Pomorza marzy o Mistrzostwie Polski musi coś zmienić. Mimo, że to była dopiero pierwsza porażka Lechii w domowym meczu w tym sezonie

Wiktor Zając

Artykuł Lechia oddala się od mistrzostwa… pochodzi z serwisu Footbar.